03-01-2017 - De Groenzoom, voor elk wat wils

'Hallo 2017! Hallo Groenzoom! Ik heb er zin in en wens je veel uitbundige flora en fauna', roep ik zachtjes als ik deze derde ochtend van het nieuwe jaar over het Pieter Bregmanpad mijn favoriete natuurgebied binnen fiets - overigens pas nadat ik om me heen heb gekeken of niemand zich binnen gehoorafstand bevindt. 
 
Dikke tranen rollen over mijn wangen, niet van ontroering hoor, maar door de striemende wind. Door het beperkte zicht rijd ik pardoes door een grote hoop natte paardenvijgen. Snel veeg ik mijn traanvocht weg om beter te kunnen zien. Op nog geen tien meter afstand doemt alweer zo'n vreselijke hoop paardenkak op. Handig laveer ik er links omheen om vervolgens mijn route langs de volgende hoop uit te stippelen. Deze keer passeer ik de massale berg onwelriekende smurrie aan de rechterkant. Ik had beter moeten uitkijken, want op zo'n drie meter recht voor me verschijnt andermaal een hoop donkerbruine keutels. Als een dronken droppie slinger ik over de volle breedte van het fietspad.
 
Sommige vijgenhopen zijn al oud, want ze liggen platgeregend uitgestrekt over een groot oppervlak. Spetterdespet klinkt het als mijn wielen er dwars doorheen fietsen omdat uitwijken onmogelijk is zonder in de berm te belanden.
 
Eigenlijk is het een rotgezicht, bedenk ik me, een heel onsmakelijk tafereel en op mijn schoenen en broekspijpen zie ik dikke spetters dunne groene smerigheid.
 
Ik moet alert blijven, want, hup, daar verschijnt opnieuw een berg verse keutels, hoog opgetast en heel compact ditmaal, alsof de ruiter het rijdier midden op het fietspad even uitgebreid gelegenheid heeft gegeven zijn behoefte te  doen. Je kunt er niet omheen, de fietspaden liggen er  vol mee. Lekker hoor. 
 
Van een hondenbezitter vernam ik laatst dat zijn huisdier ziek was geworden nadat ze in een onbewaakt ogenblik een hap paardenvijgen had genomen. Afgezien van zulk leed is er nog iets anders: zolang het zulk vochtig weer blijft als nu, is het weliswaar een blubberige smeerboel op de fietspaden, maar als het de komende tijd gaat vriezen, kunnen hard bevroren uitwerpselen gevaar opleveren voor fietsers, zeker als die 's morgens in alle vroegte in het donker op pad moeten.  
 
Maar dat kan toch zeker wel anders?
In beginsel is de gemeente verantwoordelijk voor het schoonhouden van de openbare weg. In verschillende gemeenten in Nederland geldt de plaatselijke regel – opgenomen in de Algemeen Plaatselijke Verordeningen (APV) – dat ruiters verplicht zijn de mest van hun paard op de openbare weg op te ruimen. Gemeenten kunnen op het overtreden van deze regels boetes opleggen aan ruiters en maneges.
 
In de Groenzoom zijn verschillende maneges en pensions gehuisvest en dientengevolge lopen er dagelijks meerdere paarden over fiets- en wandelpaden.  
 
Misschien is het een aardig idee om, alvorens met handhaving te starten, een  gezamenlijke gemeentelijke  voorlichtingscampagne te lanceren waarin ruiters en begeleiders erop worden gewezen dat  hun hobby oorzaak kan zijn van ergernis, dierenleed en gevaar. 
 
Me dunkt dat zo'n campagne effect zal sorteren. Met een beetje goede wil is er dan voor elk wat wils en heeft iedereen het naar de zin.
 
Heeft u soortgelijke ervaringen? Stuur uw klacht aan beheer@degroenzoom.nl. Hoe meer hoe sneller er aan de APV wordt gewerkt.
'Hallo 2017! Hallo Groenzoom! Ik heb er zin in en wens je veel uitbundige flora en fauna', roep ik zachtjes als ik deze derde ochtend van het nieuwe jaar over het Pieter Bregmanpad mijn favoriete natuurgebied binnen fiets - overigens pas nadat ik om me heen heb gekeken of niemand zich binnen gehoorafstand bevindt. 
 
Dikke tranen rollen over mijn wangen, niet van ontroering hoor, maar door de striemende wind. Door het beperkte zicht rijd ik pardoes door een grote hoop natte paardenvijgen. Snel veeg ik mijn traanvocht weg om beter te kunnen zien. Op nog geen tien meter afstand doemt alweer zo'n vreselijke hoop paardenkak op. Handig laveer ik er links omheen om vervolgens mijn route langs de volgende hoop uit te stippelen. Deze keer passeer ik de massale berg onwelriekende smurrie aan de rechterkant. Ik had beter moeten uitkijken, want op zo'n drie meter recht voor me verschijnt andermaal een hoop donkerbruine keutels. Als een dronken droppie slinger ik over de volle breedte van het fietspad.
 
Sommige vijgenhopen zijn al oud, want ze liggen platgeregend uitgestrekt over een groot oppervlak. Spetterdespet klinkt het als mijn wielen er dwars doorheen fietsen omdat uitwijken onmogelijk is zonder in de berm te belanden.
 
Eigenlijk is het een rotgezicht, bedenk ik me, een heel onsmakelijk tafereel en op mijn schoenen en broekspijpen zie ik dikke spetters dunne groene smerigheid.
 
Ik moet alert blijven, want, hup, daar verschijnt opnieuw een berg verse keutels, hoog opgetast en heel compact ditmaal, alsof de ruiter het rijdier midden op het fietspad even uitgebreid gelegenheid heeft gegeven zijn behoefte te  doen. Je kunt er niet omheen, de fietspaden liggen er  vol mee. Lekker hoor. 
 
Van een hondenbezitter vernam ik laatst dat zijn huisdier ziek was geworden nadat ze in een onbewaakt ogenblik een hap paardenvijgen had genomen. Afgezien van zulk leed is er nog iets anders: zolang het zulk vochtig weer blijft als nu, is het weliswaar een blubberige smeerboel op de fietspaden, maar als het de komende tijd gaat vriezen, kunnen hard bevroren uitwerpselen gevaar opleveren voor fietsers, zeker als die 's morgens in alle vroegte in het donker op pad moeten.  
Maar dat kan toch zeker wel anders?
In beginsel is de gemeente verantwoordelijk voor het schoonhouden van de openbare weg. In verschillende gemeenten in Nederland geldt de plaatselijke regel – opgenomen in de Algemeen Plaatselijke Verordeningen (APV) – dat ruiters verplicht zijn de mest van hun paard op de openbare weg op te ruimen. Gemeenten kunnen op het overtreden van deze regels boetes opleggen aan ruiters en maneges.
 
In de Groenzoom zijn verschillende maneges en pensions gehuisvest en dientengevolge lopen er dagelijks meerdere paarden over fiets- en wandelpaden. 
 
Misschien is het een aardig idee om, alvorens met handhaving te starten, een gezamenlijke gemeentelijke  voorlichtingscampagne te lanceren waarin ruiters en begeleiders erop worden gewezen dat  hun hobby oorzaak kan zijn van ergernis, dierenleed en gevaar. 
 
Me dunkt dat zo'n campagne effect zal sorteren. Met een beetje goede wil is er dan voor elk wat wils en heeft iedereen het naar de zin.
 
Heeft u soortgelijke ervaringen? Stuur uw klacht aan beheer@degroenzoom.nl. Hoe meer hoe sneller er aan de APV wordt gewerkt.
 

« terug